Soru Bankası

Dar QRS kompleksli düzensiz taşikardilerin önemli bir kısmını atrial fibrilasyon oluşturmaktadır. Atriyal fibrilasyon (AF) acil serviste en sık görülen, prevalansı yaşla artan ve   tromboembolik olaylara, sol ventrikül fonksiyon bozukluğuna ve buna bağlı kalp yetmezliğine sebep olan önemli bir morbidite ve hatta mortalite nedeni olan ritm bozukluğudur. Ayrıca morbiditeyi hastaneye yatış oranında artma, yaşam kalitesinin bozulması ve egzersiz kapasitesinin azalması gibi nedenlerle etkilemektedir.

Dar Kompleks Düzensiz Taşikardiler

1. Atriyal Fibrilasyon
2. Atriyal Flutter
3. Multifokal Atrial Taşikardi

Atriyal fibrilasyon yönetimi atriyal fibrilasyonun süresi, komorbidite, altta yatan neden, semptomlar ve yaşa bağlı olarak karmaşıktır. Genel acil yaklaşımı AF tedavisinde, sinüs ritminin sağlanması ve korunması (ritm kontrolü) veya ventrikül hız kontrolü olmak üzere iki temel yaklaşım vardır. Kalp hızı kontrolü stratejisinin uygulandığı AF’lu hastalarda yüksek ventrikül  kasılma hızını normal değerlere indirerek hem  ilgili semptomları, hem de AF’un olumsuz hemodinamik etkilerini azalttığı gösterilmiştir. Bu yöntemin en önemli avantajı kullanılan ilaçların ciddi proaritmik etkilerinin bulunmamasıdır. Dezavantajları ise, kalp debisine atriyal katkının sağlanamaması, sürekli antikoagülasyonun getirdiği riskler ve başta inme olmak üzere embolik komplikasyonlardır. Eğer hastalarda;

• Hipotansiyon
• Akut bilinç değişikliği
• Göğüs ağrısı
• Akut KY semptomları
• Şok belirtileri

var ise hemodinamik olarak anstable kabul edilip hastaya senkronize kardiyoversiyon ilk tercih olarak önerilmektedir.

Hızlı Ventriküler Yanıtla Atriyal Fibrilasyon veya Flutter

• Unstabil  hastalarda ise ilk tercih ELEKTRİKSEL KARDİYOVERSİYON olmalıdır. ESC kılavuzu göre hastaya 120-200 j ile eletriksel kardiyoveriyon önerilmektedir. Bu hastaya 100 j ile elektriksel kardiyoversiyon yapılmış ve 90-110 arasında normal yanıtlı AF ritmi elde edilmiştir. Kardioveriyon sonrası hipotansiyonu gerilemiş ve hasta stabil hale gelmiştir.
• Stabil hastalarda acil kardiyoversiyon endikasyonu olmayan hastalarda tedavi ventrikül hızının kontrolüne yönelik olmalıdır. Kalp hızının istirahatte 60 – 80/dk olması ve hafif egzersizle 90 – 115/dk düzeylerine çıkması AF’da uygun hız kontrolü olarak kabul edilmektedir. İntravenöz nondihidropiridin türevi kalsiyum kanal blokerleri (Diltiazem^® 0.25 mg/kg dozunda – Verapamil 5-10 mg dozunda) ve beta blokerler (Beloc^®) bu durumda ilk tercih edilen ilaçlardır. İntravenöz digoksin de kalp hızının kontrolünde etkin olabilecek bir ilaçtır. Ancak, etkisinin saatler içinde başlaması ve özellikle hiperadrenerjik durumdaki hastalarda yetersiz kalması nedeniyle, kalp yetmezliği ya da belirgin sol ventrikül fonksiyon bozukluğu olan hastalar dışında ilk seçenek olarak kullanılmamalıdır. Adenosin atriyal fibrilasyon durumlarında tercih edilmez. Yine Vagal mavenralar atrial fibrilasyonda emboli riski nedeni ile tercih edilmezler.

📚 Kaynak: https://tussorusu.com/kurslar/acil-tip-yogun-bakim-yan-dal-kursu-2/